Art Blog

Joli's tale

Posted by FAINOMENON on October 17, 2013 at 11:30 PM


a simple little tale and remedy against the ill-effects of certain nights of Full Moon and blocked noses.


In the forest of Boullon a Boulonnais was walking in circles. He had a blocked nose, he was alone and he was annoyed. "Why", the angry horse was thinking "why oh why can't I have something in my life to help forget my troubles? Why can't I, too, jump hurdles with grace and be some nobleman's pride and glory? Why is it my fate just to pull carts and plough-shares and hurt my back and when the hay is cut get awns up my nose - like this? Oooh, why?" He was snorting and whinnying and nickering, sniffling and snuffling and neighing, lifting his hoofs high and hitting his huge feet on the ground, but none of these made him feel any better. Yet the Lady of the Night heard him, the cunning evening, and thought to herself: "this mangy cob that gets on my nerves with his snorting, he dreams he is the steed of the Fairy Prince himself or some Derby Winner with thirty generations pedigree of distinguished ancestors! I'll show him - I will wake up the old-jinx Manjo that just fell asleep, and he will think it was the horse's nickering and neighing that woke him up. With a bit of luck, he will butcher him up and eat him!"


The moon cackled gleefuly and took her tallow face, just like sour cheese, through the window curtains; sliding over the bed covers, she hit old Manjo right on the face, straight on his closed eyelids. He grinded his teeth, tossed and turned a couple of times, hit his sweaty brow with his big heavy hand that was the shape and size of a crude oar and, wide-awake, he sprang-sit on the bed, that creaked plaintively in protest under his weight. Desolate as he was, he started cursing and swearing on his own, before he pricked his ugly crinckled hairy ears to find out what woke him up. The horse was weeping and moaning at the edge of the woods, right next to the house of Manjo, who was lumber-jack, hangman, gombeen-man, dog-catcher, tax collector and gravedigger of the village, all these together. He opened the window a crack and looked outside: the trecherous moonlight was shining on the handsome beast, revealing it grey with uneven white bloches all over, apart from his rosy-pink nostrils and lips, the golden-brown powerfull hoofs and the large, beautiful, chocolate-brown eyes. Oh, and the ash-blond, long tail and wavy mane, of course! Manzo listened carefully to make sure he had found the culprit and then he gulped a mouthfull of arack, thinking just how he would punish the offender; axe? scythe? sledge-hammer? a wedge between the eyes? It wouldn't be the first time: all the old animals from the village, when they were used up and too weak or sick for work, ended up in Manzo's shed and he sold their last remains - skins, nails, hooves, teeth, wool, fat, meat, bones, intestines - they all had a price in the market, demand was steady and everything yieled a profit. Besides, Manzo enjoyed his work.


The horse that, when he was foaled at a farm on the other end of the forest, the young son of the farmer had called him "Joli", flicked his ears, ill-atease. Something he sensed in the air, some of the foul stench of death and Manzo's evil heart, that years now had been rotten and reeked of greed and murders, and he neighed even louder, with the bass voice of the male Boullonais. He was a stallion, Zolie, so bonny and docile, hard-working, earnest, and sweet-natured that nobody ever thought to have him gelded. Seven years old, he had laboured all his early youth in the fields as a draught horse, and not once had he misbehaved, not even as a colt. When he was pulling the heavy milk cart, he would start and stop so softly, that not a drop was ever spilled from the topped-up churns. Zolie had no equal. His ma, Blanche, and his da, Toto, were still working as a team with his sister, Ma Belle, but Zolie was working on his own in the field on the edge of the woods, until he got stolen by Guillaummar the horse rustler, who overheard Zolie's owner talking in the tavern about the awsome strength of the horse, that he had bought at the fair as a yearling, and now he was beyond compare, pulling on his own twelve full churns instead of the usual seven or eight, which was the most other horses could muster, and his whole family too, atop the cart. But Guillaummar abandoned Zolie, when he heard him sneezing and caughing like this, thinking he got pneumonia as his chest was heaving and his ribs were rippling and shaking and his eyes and nostrils were runny, from the awn-spike that got into his nose that very morning. It had rained at dusk and in his haste not to get caught the thief had left the horse uncovered and he didn't stop to dry him either; "bad luck" he thought and just left him where he was, prey to the wolves and bears, grumbling to himself for the troubles he took to snatch him from his stall at a time when everyone was busy having a good time at the harvest feast.

That's how poor Joli found himself under the nose of Manzo, who was by now sharpening his hack-hammer, whistling the tune about dondon Camile, who slipped and fell on the bucket and her butt-cheek got stuck from the fat; and he was thinking how much he would earn from the carcass and was smiling, pleased with himself, scratching his nuts and then his bald head, blessing his good fortune for bringing him such an unexpected prime piece of meat for a prize. Then, something lit up the sky and the blaze blinded Manjo, who was looking straight at it, counting, measuring and calculating everything, admiring Joli's broad fleshy croup and hindquarters. The horse did not suffer from the glare as he had his eyes shut from a humongous big sneeze, that finally got the awn spike unstuck and blew it out of his nostril. Oh, what joy and relief! Joli could not believe it! He started running and jumping around, so happy again, galloping and prancing and making the ground tremble, so much that he didn't realise that something else was shaking the ground too, setting the dry twigs alight in the glade.


It was a weird-looking craft, a flying metal ship, that swished and bobbed gently, gliding through air until it softly landed on the grass and sat in the middle of the clearing, terrifying Manjo who scuttled back into his hut as quick as his podgy legs could carry him, screaming and shouting and shitting and pissing in his pants and in such a great hurry to creep back into his house and hide, reaching out to find his way by hand, as his eyes were burned forever. He would end his days in a hospital, uncapable to look after himself or do any more harm to anyone, at the mercy of those whom he used to sneer at and exploit. All the gold and silver he had collected he gave gladly to ensure nursing care, and his ill-gain was used to build a bigger, better hospital for the poor and needless in the area. So in the end, Joli's coming and temporary misfortune had served to teach the old man some humility and appreciation of kindness for his fellow beings. His cruel heart had melted in the fire of need and even felt some regret for his wrong doings. Ah well ! But what happened to Joli himself? And who was his heaven-sent savior? 


Nothing but a strange invention of science, a time-travelling machine; it brought back a hunded years or so a very, very clever engineer of the 21st century, who was looking exactly for a horse just like Joli as a present for his friend Marie and her lovely daughter, Bridget; Marie thought Boulonnais were the loveliest horses in the world and she was sad reading that some people butchered them and ate them. She decided then to adopt one as a pet, one that would be truly in danger and need to be rescued from certain death. So the inventor's time-machine located Joli just in the nick of time and the instruments of the ship -that looked curiously like a Land Rover, as his inventor had used a lot of parts from a Mark II Defender to build it- brought it at the specific place and time at the right moment. Thus the friends from the future saved the lucky Boullonais and brought him home to live (a simple little tale in Ireland, loved and cared for by Marie & her daughter and admired by all. So Joli now lives in our own time, very happy and content indeed, and the only thing left from his adventure is the distant memory of a very annoying and constant tickling deep in his nose, that used to cause him insuppressible sneezing and snorting, and that he would never, ever want to have to suffer it again...


Maria Ginala

for Bridget


June 2006.



Το παραμύθι του Ζολί

(ξόρκι για την γέμιση του φεγγαριού και τις βουλωμένες μύτες;)



Στο δάσος της Βουλώνης ένα Βοulonnais με βουλωμένη μύτη έκοβε βόλτες μόνο του κι΄εκνευρισμένο. «Γιατί» σκεφτότανε το θυμωμένο άτι, «να μην υπάρχει κάτι στη ζωή μου για να ξεχνώ τη μπουκωμένη αναπνοή μου; Γιατί κι΄εγώ να μη μπορώ εμπόδια να πηδώ με χάρη και κάποιου ευγενή να ‘μαι το καμάρι; Γιατί η μοίρα μου είναι μόνο, κάρα να σέρνω και υνί κι΄ η πλάτη μου να με πονεί κι΄ όταν θερίζουμε το στάρι άγανα να μου μπαίνουνε στη μύτη όπως τώρα – κούφια η ώρα;» Χρεμέτιζε, ρουθούνιζε και χτύπαγε τα πόδια τα πελώρια του στη γη, μα ανακούφιση δεν έβρισκε καμμιά. Τον άκουσε όμως η νυχτιά η πονηρή και σκέφτηκε: “ετούτο το ψωράλογο που μου δίνει στα νεύρα με τα ρουθουνίσματά του ονειρεύεται πως είναι το άτι του Πρίγκηπα των παραμυθιών ή κανένας νικητής του Ντέρμπυ με τριάντα γενιές πετιγκρί! Θα του δείξω εγώ-θα ξυπνήσω το γέρο-γρουσούζη το Μανζό που μόλις αποκοιμήθηκε και θα του βάλω την ιδέα ότι τον ξύπνησαν τα χλιμιντρίσματά του. Με λίγη τύχη, θα τον σφάξει και θα τον φάει!»

Η σελήνη κακάρισε χαιρέκακα και πήρε την κιτρινιάρα μούρη της, ολόιδια ξυνισμένο τυρί, και γλίστρησε μέσ’ από τις κουρτίνες, κάτω από το πάπλωμα και ολόισια πάνω στα κοιμισμένα βλέφαρα του γέρο-Μανζό. Αυτός έτριξε τα δόντια, στριφογύρισε μια-δυό φορές, χτύπησε το ιδρωμένο κούτελό του με τη χερούκλα του και, ξυπνώντας, τινάχτηκε καθιστός στο κρεβάτι, που έτριξε παραπονιάρικα κάτω απ΄το βάρος. Μαγκούφης καθώς ήταν, άρχισε να βλαστημάει μόνος του πριν στήσει αυτί να καταλάβει τι τον ξύπνησε. Το άλογο έκλαιγε τη μοίρα του στην άκρη του δάσους, ακριβώς δίπλα στο σπίτι του Μανζό, που ήταν ξυλοκόπος, καρεκλάς, δήμιος, τοκογλύφος και νεκροθάφτης του χωριού, όλ΄ αυτά μαζί. Άνοιξε το παράθυρο και κύτταξε έξω: το φεγγάρι φώτιζε προδοτικά το μεγαλόσωμο άλογο, γκρι με ακανόνιστες άσπρες κηλίδες παντού, εκτός από τα ροδαλά του ρουθούνια και τα χείλη, τις καστανόχρυσες δυνατές οπλές και τα μεγάλα, όμορφα, σοκολατένια του μάτια. Α, και τη λευκόξανθη, μακριά ουρά και την κυματιστή του χαίτη βέβαια! Ο Μανζό αφουγκράστηκε προσεχτικά για να βεβαιωθεί ότι είχε βρει τον ένοχο κι΄ύστερα τράβηξε μια γουλιά ρακή για να σκεφτεί καλύτερα πως θα τον τιμωρούσε. Μάκιλα; Δρεπάνι; Βαριοπούλα; Mιά σφήνα ανάμεσα στα μάτια; Δεν θάταν η πρώτη φορά: όλα τα γέρικα ζώα του χωριού καταλήγανε στο υπόστεγο του Μανζό και κείνος πούλαγε τα τελευταία υπάρχοντά τους: πετσιά, νύχια, δόντια, δέρμα, τρίχες, λίπος, κρέας, άντερα, κόκκαλα-όλα είχαν την τιμή τους στο παζάρι, η ζήτηση ήταν σταθερή κι΄όλα άφηναν διάφορο. Άσε που ο Μανζό απολάμβανε τη δουλειά του…

Το άλογο που κάποτε, όταν είχε γεννηθεί σ΄έν΄αγρόχτημα στην άλλη άκρη του δάσους, ο μικρός γιός του επιστάτη το΄χε βαφτίσει «Ζολί», τίναξε τ΄αυτιά του ανήσυχο: κάτι έπιασε στον αέρα, κάτι από τη μπόχα του θανάτου και της καρδιάς του Μανζό,  που χρόνια τώρα είχε σαπίσει και βρωμούσε από την πλεονεξία και τους φόνους, και χλιμίντρισε ακόμα πιο δυνατά, μ΄εκείνο το επιβλητικό, αντρίκιο, μπάσσο χλιμίντρισμα των αρσενικών Boulonnais. Ήταν βαρβάτος ο Ζολί, τόσο καλός κι΄υπάκουος συνήθως, εργατικός, φιλότιμος και γλυκός στους τρόπους, που κανείς δεν είχε σκεφτεί ποτέ να του τα κόψει. Εφτά χρονών μονάχα, είχε δουλέψει όλη του τη νιότη στα χωράφια, σαν καλό καματερό, κι΄ούτε μια φορά δεν είχε παρακούσει. Όταν έσερνε το βαρύ κάρο με το γάλα, ξεκινούσε και σταματούσε τόσο μαλακά, που ούτε μια σταγόνα δεν είχε χυθεί ποτέ από τις ξέχειλες καρδάρες. Ο Ζολί δεν είχε ταίρι. Η μάνα του η Μπλάνς κι ο πατέρας του ο Τοτό δουλεύαν ακόμα μαζί με την αδερφή του τη Μα Μπελ, αλλά ο Ζολί δούλευε μόνος του στον αγρό της άκρης του δάσους. Μέχρι που τον έκλεψε ο Γκιγιωμάρ ο αλογοκλέφτης, που άκουσε τον αφέντη του Ζολί να καυχιέται στο καπηλειό για τη δύναμη του αλόγου, που τόχε αγοράσει πέρα απ΄το δάσος, πουλαράκι, και τώρα έσερνε μονάχο του δώδεκα καρδάρες ολόγιομες, αντί για έξι ή οχτώ, κι' ολόκληρη τη φαμίλια του πά' στο κάρο. Αλλά τον παράτησε ο Γκιγιωμάρ τον Ζολί γιατί τον άκουσε να φταρνίζεται και να βήχει όπως τώρα, νομίζοντας πως έπαθε πνευμονία έτσι όπως τρέμανε τα πλευρά του και τρέχανε οι μύτες και τα μάτια του, απ΄το άγανο που μπήκε στο ρουθούνι του εκείνο το ίδιο πρωί. Το σούρουπο είχε βρέξει κι απ΄τη βιασύνη του μη τον καταλάβουν, ο κλέφτης άφησε τ΄άλογο ξέσκεπο κι ούτε σταμάτησε να το στεγνώσει. «Κακοτυχιά» σκέφτηκε και το παράτησε να το φαν οι λύκοι κι οι αρκούδες, γκρινιάζοντας που μπήκε σε τόσο κόπο να το κλέψει απ΄το παχνί του την ώρα που όλοι γλεντούσανε στο πανηγύρι του θερισμού.

Έτσι βρέθηκε ο κακομοίρης ο Ζολί κάτω απ΄τη μύτη του Μανζό, που τώρα ακόνιζε το σκεπάρνι του σφυρίζοντας το τραγούδι για τη Μαρί τη χοντρέλω, που γλίστρησε κι΄έπεσε μές΄το μπουγέλο και σφήνωσε το κωλομέρι της απ΄το λίπος. Και σκεφτότανε πόσα θα καθάριζε απ΄το κουφάρι και κρυφογελούσε, ξύνοντας πότε τ΄απαυτά του και πότε την κούτρα του τη φαλακρή, μακαρίζοντας την τύχη του που τούφερε το άλογο πεσκέσι. Τότε, κάτι άστραψε στον ουρανό κι η λάμψη τύφλωσε τον Μανζό, που κυττούσε ολόισια κατά κει κι΄ αναμετρούσε τα διάφορα, καμαρώνοντας τα φαρδιά πισωκάπουλα του Ζολί. Το άλογο δεν έπαθε τίποτα γιατί είχε σφιχτά κλεισμένα τα βλέφαρά του από ένα τρομερό φτάρνισμα, που ξεκόλλησε τελικά το άγανο από τη μύτη του. Τι ανακούφιση! Ο Ζολί δε μπορούσε να το πιστέψει! Άρχισε να τρέχει με χαρά πάνω-κάτω, τριποδίζοντας και καλπάζοντας και κάνοντας τη γη να τρέμει. Τόσο, που δεν κατάλαβε ότι και κάτι άλλο έκανε τη γη να τρέμει, βάζοντας  φωτιά στα ξερόχορτα στο ξέφωτο.


Ήταν ένα γιαλιστερό, μυτερό και μακρύ μεταλλικό σκάφος, ένας ιπτάμενος δίσκος, που κάθησε μαλακά πάνω στα χόρτα. Έφερνε πίσω στο χρόνο έναν εφευρέτη του 21ου αιώνα, που έψαχνε ακριβώς ένα άλογο σαν τον Ζολί για να το κάνει δώρο σε μια φίλη του, που πίστευε ότι τα Μπουλονναί ήταν τα πιο όμορφα άλογα του κόσμου και ήθελε να υιοθετήσει ένα, αλλά μόνο κάποιο που είχε ανάγκη και έπρεπε πρώτα να το σώσουν από βέβαιο θάνατο. Με τη βοήθεια της επιστήμης εντόπισαν την περίπτωση του Ζολί και η χρονομηχανή του σκάφους το έφερε ακριβώς εκεί που έπρεπε, την πιο κατάλληλη στιγμή. Έτσι κι' έγινε, και ο Ζολί τώρα ζει στα χρόνια μας ευτυχισμένος, και το μόνο που θυμάται από την περιπέτειά του είναι ένα πολύ ενοχλητικό γαργάλημα στη μύτη που κάποτε του έφερε ακατάσχετο φτάρνισμα, και που δεν θάθελε με κανένα τρόπο να ξαναπάθει…

Μαρία Γκινάλα

Για την Μπρίτζετ, 2001.

Categories: None

Post a Comment


Oops, you forgot something.


The words you entered did not match the given text. Please try again.

You must be a member to comment on this page. Sign In or Register


google-site-verification: googlef90f3618a40be4dd.html